آشناي غريب

آره ماه رمضون اومد!دوباره مثل قبل روزه می گیریم.دوباره افطار 

می ریم خونه های همدیگه!

دوباره قبل اذان ربنای استاد شجریان روحمون رو تازه می کن!

نمی دونم چرا خدا اینقدر مهربونه؟

چرا اینقدر بنده هاشو دوست داره؟

چرا می خواد ما بهش نزدیک بشیم؟

اما حیف... حیف که بعضیها مثل من قدر این ماه نمی دونن!

خدایا ... خودت مگه نگفتی ارحم الراحمینی؟

مگه نگفتی اگر صد بار توبه شکستی باز آی؟

حالا اومدم می دونم دیر کردم!می دونم دلتو شکستم!

همه ی اینا رو می دونم!ولی جز تو به هیچ کی امید ندارم.

امید اول و آخرم تویی....          فقط تو....

مناجات

          خدایا

ما را به رتبه ای از عزت تعالی بخش که سر جز در مقابل تو فرود

نیاوریم و به مرتبه ای از خضوع تنزل ده که خود را از احدی برتر

نشماریم!

          خدایا

سکه ی رایج حرام را از اعتبار بینداز و بهره های شیطان را روز

 افسون مپسند!

          خدایا

خواستهایمان را دگرگون کن!

          خدایا

ما را مالک برترین ثروت یعنی همه ی نخواستن ها قرار بده!

          خدایا

اگر خلایق به حلال تو قناعت می کردند،شیطان را چنین چیره بر

 خویش نمی یافتند.

به غنای ما در حلالت ،بازار شیطان را کساد کن!

          خدایا

به چه کار می آید این چشم اگر به روی آن عزیز غایب از نظر گشوده

 نشود و به چه کار می آید این دل اگر قربانی ظهور نگردد!

          خدایا

گفتی که دل شکسته باید آورد.

یعنی از این شکسته تر می خواهی؟!

                          عقربک های زمان همراه من ره می سپرد

 سالها از پیش چشمم می گذشت 

                                 خانه ای دیگر نگاهم را به سوی خود کشید!

 آشنا با چشم من بام و در این خانه بود

                             حلقه بر در کوفتم!

                 بانگ پایی آمدوگفتم که بانگ پای اوست

 در چو چشم دختری با ناز از هم باز شد

                                         دختری پیدا شدو گفتار ما آغاز شد...

          گفتمش آن آشنای من کجاست؟!

                         اندکی در چهره ی من خیره ماند

                         آشنای دور را گویی که می آرد به یاد!

        گفت:او را می شناسم... بر لبش نام تو هر دم می گذشت!

                             جز به یادت از لبش هرگز سرودی بر نخواست...

   گفتمش اکنون کجاست؟

        گفت:   از این جا رخت سوی خانه ای دیگر کشید

                             در حجاب سال و ماه از پیش چشمم پر کشید...

    بار دیگر گام هایم نقش نو بر خاک زد

                                   عقربک های زمان همراه من ره می سپرد

    سالها در پیش چشمم خفته بود

                                     خانه ها از پیش چشمم می گذشت

   آشنا با چشم من بام و در هر خانه ای

                            حلقه ها بر در زدم!

             بانگ پایی در سرای آخرین آمد به گوش

                   در چو چشم دختری آهسته از هم باز شد

                           باز آن گفتارها آغاز شد

                           باز آن گفتارها پایان گرفت

    گفتمش آن آشنای من کجاست؟!

                             پاسخ تلخی لبانش را ز یکدیگر گشود!!!

       گفت:او دیری است در این خانه تنها  مرد....مرد...مرد....مرد...مرد....

                 پرسش بیهوده ای بر روی لبهایم نشست....!

     گفتمش ای نا آشنا با من نگاهت آشناست!

                         پس تو دیگر کیستی؟   

      گفت:   من بیگانه ای نا آشنا با خویشتن....!!!!

                                                  سلام مهدی جان

سلام عزیز دل زهرا(س)

می دونم سلام من گناهکار جواب نداره! می دونم ............

ولی تا به کی چشم انتظاری؟تا به کی جمعه های تنهایی؟
تا به کی تحمل  غروب دلگیر  جمعه ها؟!
تا به کی اشک برای انتظار؟دلم تنگه برای وصال؟

دل عاشقات خیلی برات تنگه! بیا ........بیا..........

امسال مردم همه جا رو چراغونی کردن...همه جا جشنه...

اینا همه دوست دارن که بیایی...نمی دونم از دست ما راضی هستی یا نه؟

نمی دونم الان داری می خندی یا گریه میکن به حال مسلمونا؟!

ولی اینو خوب می دونم که هیچ کس و نا امید نمی کنی..

هیچ کس...........

بیا که همه چشم انتظارتن.......................

  ظلمات است همه

  و هوا بس سرد است

  همه جا یخ بسته

  در پس یک کوچه

  شبحی می بینم

  کودکی عریان است

  سر او بر دیوار

  دست او مشت شده

  پای او لاغر و خشک

  چشمها پف کرده

  بدنش رنجور است

  چهره اش پژمرده

  با خودم می گویم

  نکند او مرده!

  سر جا می ایستم

  نرم نرمک

  به صدای بم خود می خوانم

  بچه جان سرده هوا

  تو چرا این جایی؟  تو چرا عریانی؟

  منتظر می مانم...

  نه صدایی          نه جوابی وسکوت

  پیش پا خم شده

  می کشم دست نوازش بر سرش

  موی او خیس شده

  مثل یک تکه پشم

  که در آب افتاده

  کاسه ای می بینم

  پیش پای پسرک

  کاغذی در آن است

  بر می دارم روزنی می یابم

  زیر نور روزن

  کلماتی پیداستروی آن کاغذ خیس

  ننه ام بیمار است   بابام معتاد است

  کمکی می خواهم تا که نانی بخرم

  دل من می سوزد                 قلب من میگیرد

      بغض من می ترکد  

  با صدای گریان

  پیش پا خم شده

  نرم نرمک به صذای بم خود می خوانم

  ای پسر جان پاشو

  تن تو عریان است

  من به تو پیرهنی خواهم داد

  من به تو نان و غذا خواهم داد

  زود است تو غصه بخوری

  از برای ننه یا بابایت

       منتظر می مانم...

  نه صذایی،نه جوابی!

  چه سکوت تلخی

  می نشینم

  بدنش را به پناه بدنم می گیرم

  به بغل می فشرم

  وای بر من ،وای بر من

  بدنش یخ زذه است

  او ندارد نفسی

  ای دریغا.......مرده!!!

  و در آن مشت گره

  سکه ای می بینم

  به گمانم پسرک می خواسته

  قرص نانی بخرد با پولش....

                      قطره ای آب چکید

                             دل من دشتی شد

      و در آن دشت سبز

                       گل عشقی رویید

                             عطر آن گل چو مشامم پر کرد

                                  آه وافسوس از آن حاصل شد

       آن گل عشق نبود

                   یک گل حسرت بود

                          که من عشقش خواندم

       و همان قطره آب

                             چو اسیدی دل من را سوزاند

        و کنون این دل من

                         نه کویر است و نه دشت

                            یک دل خون شده است.....